Kiezen voor Liefde!

Wat een gevolgen en een impact heeft een keuze maken! Hoe dichter ze bij het Zelf uitkomt hoe intenser de ervaring.

Ik wilde liefde zonder poespas. Ik was het zat al dat gedoe met vechten voor liefde. Dat kon gewoon niet kloppen. Een gevoel zo diep en helder dat het met een keuze eigenlijk weinig meer te maken had. Alle seinen stonden op rood zogezegd. Het heeft dan ook een hele stroomversnelling op gang gebracht en mijn leven behoorlijk op zijn kop gezet. Een dergelijke keuze zo vanuit wie ik ben, houdt in dat elke vorm van poespas dus eerst uit mijn hele systeem verwijderd moet worden. Daar was ik me wel degelijk van bewust door eerdere keuzes die ook deze richting ingingen. Ik had niet in de gaten hoe dat er bij deze keuze uit zou zien en wat er daarvoor aan chaos boven tafel zou komen. Ik wist wel dat ik erdoor zou hebben te gaan om dat wat zich wilde manifesteren, wat zich wilde laten zien, voelen en ervaren, op te kunnen laten lossen om bij mijn keuze uit te kunnen komen. Nou daar gaat ie dan…

Mijn weg bleek er behoorlijk enerverend uit te zien. En degene die mij een beetje kennen zullen wederom niet verbaasd zijn. Hoort ook wel bij mij. Allerlei illusies, dromen en niet aangegane signalen over poespas die niet herkend of erkend zijn, kwamen in volle hevigheid naar buiten. Jij wil liefde zonder poespas? Eindelijk! Dan mag je nu die chaos op gaan ruimen. Succes ermee! Je kunt het! Zoiets leek er tegen me gezegd te worden in volle liefde en genegenheid dat dan weer wel.

Door alles in het licht te zien van mijn keuze werd mijn gevoel van zelfliefde aangeraakt en verschoond van nodig zijn en nodig hebben buiten mezelf. Elke uitreiking buiten mezelf moest onderzocht worden vanuit welke behoefte deze ontstaan was. Onderzocht moest worden hoe vrijblijvend deze uitreiking was; ging ik om te halen, brengen of delen? Met open of gesloten handen, met open of gesloten armen? Er was geen ontkomen meer aan. Hierdoor voelde ik enerzijds Liefde verder doorzakken in mij, me meer opvullen zogezegd en anderzijds mezelf op de een of andere manier ruimtelijker en vrijer worden van omstandigheden en situaties en mij te laten zien ongeacht wat daarvan gevonden zou worden. Een verdere ontwikkeling van loskomen van de afhankelijkheid van liefde ontvangen buiten mij en het hervinden van de liefde ontvangen die er altijd is in mij. Een vandaaruit leven met open handen en armen zorgde voor een groeiend bewustzijn van vrijheid die daarmee onlosmakelijk verbonden is. Verruiming op verruiming op verruiming van bewustzijn en gewaarworden. Ik ervaarde een stroming van een pracht en schoonheid als nooit tevoren. Ik voelde me als herboren.

En toen kwam daar de waterval! Dan gebeurt er iets waardoor ik het gevoel had om naar beneden te storten doordat er een poespas zichtbaar wordt die (achteraf) al een tijdje lag te sluimeren. Dan komt het erop aan lijkt het. Hoe stevig is de stroming en is deze in staat dit tot een liefdevol te dragen of zijn de rotsen toch nog te groot? Anders gezegd ben ik in staat om vanuit Liefde hiermee om te gaan of kies ik toch voor de weerstand die de poespas oproept? Liefde zonder poespas. Leuk gezegd maar how the hell is that possible? Waar is Liefde gebleven? Waar is bewustzijn heen? Hoe ga ik om met de oude overlevingspatronen die nog eens langskomen en herken ik ze uberhaupt? (schuldige zoeken, naar de ander blijven kijken in plaats van naar mezelf, blijven spartelen ipv in de rust blijven en de stroming zijn werk laten doen, etc.). Ben ik in staat om dat wat bij mij hoort vanuit deze Liefde op te pakken? En hoe doe ik dat dan?

Kortom, de vraag die mij gesteld werd is: hoe overtuigd sta ik in en ga ik voor mijn liefde zonder poespas? Is dat echt wat ik wil? Is dat echt wie ik ben?

Er is een heleboel voorbij gekomen. Gevoelens van verraad, verontwaardiging, verbazing, schuld, verdriet, onmacht, verwijt, onbegrip, angst. Maar ook blijdschap, liefde, vertrouwen, verwondering en vreugde glipte er tot mijn verrassing tussendoor! Adem in, adem uit. Deze keer zou het anders gaan! Nog geen idee hoe maar ook dat zou me duidelijk worden. Ik voelde een overgave in mij aanwezig om mij hierin te willen ontmoeten. Niet meer verder met wijzen, projecteren, veroordelen of analyseren van de ander. Focus op bij mezelf blijven, wat gebeurt er in mij? Alles samen laten komen in mij waar ik me de afgelopen jaren mee bezig heb gehouden. Alles gebeurt om mij verder te helpen in mijn ontwikkeling en in zijn wie en wat ik ben. Ik heb de keuze, de macht en de kans of ik ook zo durf te kijken/voelen/ervaren naar mezelf en wat deze situatie mij dan te vertellen heeft? De ander is er voor mij net als ik er ben voor de ander. Ongeacht hoe anders de situatie zich ook lijkt aan te laten zien. Ik mag kiezen. Aan mij wat ik mezelf gun, angst of liefde? Gemis of heelheid?

Toen keerde de rust weer enigszins terug, voelde ik vertrouwen opkomen en kon ik gaan uitpakken gesteund door eerdere levenservaringen. Stukje bij beetje was ik in staat om de gevoelens die door de situatie aangeraakt waren te laten zijn en ze stuk voor stuk zo eerlijk mogelijk te bekijken. Welke verhalen zaten hieraan verbonden en was ik mezelf aan het vertellen? Welke gedachten had ik erbij die zorgde voor de negatieve/pijnlijke gevoelens en daarmee dus aangaven niet op mijn route te zitten naar Liefde zonder poespas? Wat is mijn aandeel in deze situatie en hoe is dit ontstaan? Vanuit welke situatie(s) in het verleden zijn ze naar boven gekomen omdat ik ze toen bij de oorsprong niet erkend, doorvoelt en opgelost heb maar ben gaan onderdrukken waardoor ik nu dit verraad, angst, boosheid voel bij deze situatie? En het belangrijkste niet te vergeten, wat en hoe hebt ik nu anders denken over mezelf en doen met mezelf zodat ik weer op mijn route zit naar wat echt is? Vragen die hun antwoord in mij vinden en nergens anders te vinden zijn.

Wederom voel ik me verwonderd wat er door mijn keuze om te gaan voor Liefde zonder poespas nu wel aan het licht kan komen. Zonder wens, geen licht. Ondanks of misschien dankzij het niet kunnen overzien van de consequenties is een keuze maken vanuit je hart en buik een sprong in het diepe. Door toch genoeg vertrouwen in het leven en de dood te hebben kan een keuze alleen maar ten voordele van jezelf uitpakken, uiteindelijk. Een vertrouwen ook in de natuurlijke wetten zoals die van de aantrekkingskracht, dat wat je wilt, trek je aan, is daar ook behulpzaam bij. Wat we willen is altijd een gevoel, een staat van zijn. We willen blij zijn door blijheid te voelen, geliefd zijn door liefde te voelen, gelukkig zijn door geluk te voelen. Daarvoor zijn we hier op aarde zodat we dat allemaal kunnen ervaren. Zodat we kunnen ervaren wie we zijn. We zijn alleen vergeten dat we daar zelf voor kunnen kiezen. We zijn gaan denken dat andere dingen, andere mensen en situaties ons dat moeten geven. Dat zij daar verantwoordelijk voor zijn. En als ze dat niet doen dan geven we dat de schuld van onze ervaring van dat wat we niet zijn: angst, boosheid, verdriet en voelen we ons depressief, gesloten, eenzaam, alleen, verbitterd. De ander is er echter nooit verantwoordelijk voor hoe we ons voelen.

De ander is er voor jou om je te laten voelen wanneer je verkeerd denkt over jezelf en jij bent dat voor de ander. De ander is een richtingaanwijzer voor waar je de verkeerde afslag hebt genomen, weg van liefde in plaats van naar liefde toe. De zogenaamde andere (wat niet echt anders is omdat we uiteindelijk allemaal met elkaar verbonden zijn en uit dezelfde bron voortkomen maar daar een andere keer meer over) is er om je te helpen weer bij wat en wie je bent uit te komen. De ander is als het ware je navigatiesysteem.

En het is elke keer aan jou of je de aanwijzingen op wilt volgen. Daar komt vrije wil om de hoek kijken. Je hebt altijd zelf de keuze welke weg je kiest naar waar je naar op weg bent.

En met deze wijsheid ben ik van deze waterval afgestort, zo de diepte in. En ja, ik heb eerst gesparteld en ben daar al snel mee opgehouden; ik kwam niet boven of vooruit. Ik heb me onder water mee laten nemen door de stroming (Liefde) om een stukje verder als bijna vanzelf weer boven te komen. Nog steeds in ruw water maar lang niet meer zo heftig als daar waar ik terecht kwam. Af en toe voelde ik dat het water (emoties) me nog wel overspoelde maar ik ging niet meer helemaal onder. Mijn overgave aan de stroming bracht me steeds verder. Ik kon stukje voor stukje zien, voelen en ervaren hoe ik deze waterval gecreëerd had. Waar en hoe ik van wie ik ben, afgegaan was. Waar ik bij een ander mens, ding, situatie ben gaan halen wat ik dacht te missen bij mezelf en hoe ik dat nu mezelf gaf en nog meer kon geven (blijdschap, liefde, vrijheid). Hoe ik mezelf daarin gefrustreerd heb, boos was, verongelijkt, verwaarloosd, onmachtig voelde en zo meer omdat deze mensen, dingen, situaties niet aan mijn verwachtingen voldeden. Wat een poespas!

Te zien hoe dit richtingaanwijzers waren voor waar ik het bij mezelf kon vinden en hoe dat in deze situatie samenkwam, bevestigde en versterkte uiteindelijk een gevoel van ongekende vrijheid en onafhankelijke pure liefde. Ik ben degene die het gevoel ervaart en als ik daar durf te blijven voelen, daar durf te zijn en vandaaruit durf te leven, vandaaruit naar buiten durf te komen, valt alle poespas weg en blijft Liefde over. Simpel, Stralend, Spetterend, Stromend.

De gedachte dat een ander je iets aan kan doen is dan ook zeer twijfelachtig (alhoewel iets in mij daar nog niet helemaal van overtuigd is voel ik). Wat je voelt, heeft alles te maken met hoe jij het leven ervaart. De ander biedt jou enkel een kans om te zien waar jij staat in relatie tot wie en wat jij bent. Zie/voel/ervaar jij je verraden; hoe ben jij in verraad met wie of wat jij bent. Zie/voel/ervaar jij verdriet door wat de ander doet, hoe doe jij jezelf verdriet met hoe je denkt over dat gedrag. Zie/voel/ervaar jij nog meer liefde door wat de ander doet, geniet dubbel! De wereld is een grote spiegel. Alles wat je ziet/voelt/ervaart, zegt iets over jou en waar jij je bevindt ten opzichte van waar je naar op weg bent. Aan jou de keuze of je de aanwijzing opvolgt of de andere kant op blijft gaan waardoor je je gevoel blijft voeden met meer angst, boosheid, onbegrip, negativiteit. Dat stemmetje blijft zijn werk doen door telkens te zeggen ‘keer om indien mogelijk’ of door uiteindelijk op een alternatieve route uit te komen. Jij kan kiezen of je luistert of het volume zachter zet of zelfs de navigatie uitzet. Alles leidt uiteindelijk op wat voor manier dan ook naar daar waar je naar op weg bent.

Liefde zonder poespas, vreugdevol vertrouwen in Liefde. Mijn missie om vandaaruit mijn leven te leven en vreugdevol bij te dragen aan een ze leefden nog lang en gelukkig.

In liefde, Désiré

 

(Mocht je meer willen weten, neem gerust contact met mij op)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *